Na łamach "WZ" cyklicznie ukazuje się kolumna "Eko-Wiadomości" poświęcona problematyce ekologicznej, ochronie dziedzictwa przyrodniczego Zagłębia Dąbrowskiego. Redagując "Eko-wiadmości" przybliżamy ciekawe przyrodniczo miejsca w Zagłębiu, nagłaśniamy akcje proekologiczne, propagujemy turystykę. Kolumna "Eko-Wiadomości" przygotowywana jest we współpracy z Wojewódzkim Funduszem Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Katowicach.

Zdrowa szkoła

W zeszłą sobotę, 14 kwietnia Szkoła Podstawowa nr 45 z Sosnowca obchodziła „Dzień Zdrowia”. To coroczny cykl konkursów, lekcji ekologicznych i przedstawień, organizowany przez placówkę w związku z certyfikatem „Szkoła promująca zdrowie”.

Dzieci uczestniczące w pokazie mody ekologicznej i stroju sportowego,
wraz z panią Ewą Migas, wicedyrektorem Sp nr 45.

- Jesteśmy pierwszą placówką w naszym województwie, która otrzymała ten certyfikat – mówi Ewa Migas, wicedyrektor szkoły. - Realizujemy różnorodne programy, promujące bezpieczeństwo, sport, zdrowe odżywianie. Organizujemy również różne pogadanki na temat bezpieczeństwa dla rodziców, pokazy udzielania pierwszej pomocy, uczymy dzieci zachowań asertywnych.

Inscenizacja wiersza "Na straganie" w wykonaniu maluchów z SP nr 45.

W tym roku „Dzień Zdrowia” odbył się pod hasłem - „Zdrowe odżywianie”. Całodzienny program, przygotowany przez klasy I-III i IV-VI, składał się między innymi z przedstawień na temat zdrowej żywności, konkursów plastycznych i wiedzowych, lekcji ekologicznych oraz zajęć sportowych.

Warzywa z przedstawienia ekologicznego dla klas I-III.

- Zaprosiliśmy również rodziców przyszłych pierwszaków – mówi wicedyrektor. - Chcieliśmy pokazać, że nasza szkoła to nie tylko nauka, ale też zabawa.
W przyszłym roku szkoła chce starać się o zdobycie krajowego certyfikatu „Szkoła promująca zdrowie”.

Natalia Dołżycka

Tylko w jednym metrze kwadratowym ziemi żyje prawie stu, przedstawicieli różnych gatunków roślin i zwierząt

Dbając o przyrodę, dbamy o siebie

Rozmowa z Kazimierzem Woźniczką, prezesem Spółdzielni Kółek Rolniczych w Dąbrowie Górniczej

Wiosenne wypalanie łąk to bardzo popularny zwyczaj – ale - z czego niewiele osób zdaje sobie sprawę, nielegalny.
Jest to niezgodne z prawem. Zabrania tego m.in. ustawa o ochronie przyrody z kwietnia 2004 roku. Zakaz obejmuje nie tylko łąki. Nie wolno wypalać także terenów pastwisk, nieużytków, rowów, pasów przydrożnych, szlaków kolejowych oraz trzcinowisk. Grożą za to kary. Nieprzestrzeganie bezpieczeństwa pożarowego jest wykroczeniem zagrożonym karą grzywny lub skierowaniem wniosku do sądu powszechnego. Natomiast kodeks karny orzeka, że spowodowanie zagrożeń na wielką skalę w świecie roślin i zwierząt podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat.
Oczywiście ogień może zająć także domy, być skutkiem groźnych wypadków...
Strażacy od lat wskazują, że efektem podpaleń łąk mogą być zarówno wypadki drogowe, ogień i zadymienie zmniejszają widoczność na drodze, jak i groźne pożary budynków mieszkalnych czy lasów. Niestety, nadal to właśnie wypalanie łąk jest jedną z głównych przyczyn pożarów na terenach leśnych, a współczynnik zagrożenia pożarowego polskich lasów należy do najwyższych w Europie.
Dlaczego jest to tak popularne zjawisko, nie tylko na terenach rolniczych, ale nawet w mocno zurbanizowanym obszarze?
Wiosenne wypalanie traw to prawdziwa zmora. Nadal pokutuje mit, że ogień jest najtańszym środkiem zwalczania chwastów. W rzeczywistości ogień nie tylko zabija żyjące w trawie zwierzęta i mikroorganizmy, ale też wyjaławia glebę, powodując jej zubożenie. Zniszczone zostają warstwy próchnicze gleby, które tworzyły się przez kilkaset lat. Łąka po wypaleniu zazieleni się, ale będzie bezwartościowa. Podczas wypalania traw temperatura płomieni sięga tysiąca stopni Celsjusza. Białko, podstawowy budulec roślin i zwierząt, zostaje uszkodzone w temperaturze plus pięćdziesięciu stopni. W trakcie wypalania giną wszystkie mikroorganizmy znajdujące się w glebie. A warto pamiętać, że tylko w 1 m kw. ziemi żyje prawie sto przedstawicieli różnych gatunków roślin i zwierząt. W trakcie pożaru zostaje również rozprzestrzeniony dym zawierający szkodliwe tlenki siarki, azotu i węgla, a nawet związki rakotwórcze.

(AK)

Jedną z barier rozwoju Zawiercia, a zarazem priorytetem uwzględnionym w strategii rozwoju gminy, jest konieczność rozbudowy i poprawa funkcjonowania infrastruktury komunalnej, a szczególnie gospodarki ściekowej. Otrzymane dofinansowanie z Unii Europejskiej w ramach Funduszu Spójności umożliwiło miastu rozpoczęcie wdrażania projektu pod nazwą Gospodarka Ściekowa Zawiercia. Realizacja projektu właśnie trwa, a jego zakończenie przewidziane jest w 2010 r.

W trakcie realizacji projektu na terenie miasta zostanie wybudowane ok. 88 km sieci kanalizacyjnej.

Zawiercie posiada system kanalizacji sanitarnej, ogólnospławnej i deszczowej nie obejmujący jednak całego terenu gminy. Na terenach, gdzie brak jest kanalizacji sanitarnej ścieki są gromadzone w bezodpływowych zbiornikach, tzw. szambach. Zbiorniki te, z reguły nieszczelne, stanowią główne źródło zanieczyszczenia zarówno wód podziemnych, jak i gleby, a za jej pośrednictwem również wód podziemnych. Modernizacji wymaga również oczyszczalnia ścieków, z powodu problemów eksploatacyjnych w części osadowej.
W czasie realizacji projektu na terenie miasta zostanie wybudowane ok. 88 km sieci kanalizacyjnej, 4700 przyłączy kanalizacyjnych, 13 przepompowni ścieków oraz zmodernizowana zostanie oczyszczalnia ścieków. Projekt obejmuje rozbudowę istniejącego systemu kanalizacji sanitarnej rozdzielczej na terenie gminy w dzielnicach: Borowe Pole, Kromołów, Marciszów, Nowe Zawiercie, Bzów, Blanowice oraz Centrum (rejony: Stawki – Ręby, Warty, Dąbrowica, Łośnice, Zuzanka, Mostowa, Prusa ). Kanalizacja będzie budowana na terenach nie objętych dotychczas zorganizowanym systemem odprowadzania ścieków, które są obecnie gromadzone w szambach i okresowo wywożone do oczyszczalni. Nowo wybudowane kolektory zostaną włączone do istniejących kolektorów głównych, prowadzących ścieki na istniejącą oczyszczalnię komunalną. Aby poprawić efektywność przeróbki osadów i zwiększyć niezawodność pracy, istniejąca oczyszczalnia komunalna w Zawierciu zostanie w ramach projektu zmodernizowana.

Zgodnie z ustawą o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, jeżeli w drodze przebiega kanalizacja sanitarna, obowiązkiem użytkownika jest podłączenie się do tej kanalizacji. Wynika to również z naszego członkostwa w Unii Europejskiej, bowiem przynależność do struktur nie tylko daje nam prawa, ale i nakłada pewne obowiązki. Obowiązek przyłączenia nieruchomości do kanalizacji sanitarnej istnieje również, gdy nieruchomość jest wyposażona w zbiornik na nieczystości płynne (szambo), a właściciel dokumentuje bieżące usuwanie nieczystości i ich wywóz przez wyspecjalizowaną jednostkę posiadającą zezwolenie na prowadzenie tego typu działalność. Zbiorniki na nieczystości płynne mogą być stosowane jedynie na działkach budowlanych niemających możliwości przyłączenia do sieci kanalizacyjnej.

Osoba ubiegająca się o podłczenie nieruchomości do kanalizacji sanitarnej powinna spełniać kilka warunków. Po pierwsze musi wystąpić do Rejonowego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w Zawierciu z wnioskiem o wydanie warunków technicznych podłączenia, przedkładając wyrys z mapy zasadniczej w skali 1:1000 (warunki techniczne są wydawane bezpłatnie) oraz zlecić uprawnionemu projektantowi wykonanie projektu podłączenia kanalizacyjnego do budynku. RPWiK dopuszcza wykonanie zbiorczego projektu podłączenia kanalizacyjnego np. dla mieszkańców całej ulicy, dzielnicy, itp. Po drugie należy zgłosić budowę w Wydziale Architektury Starostwa Powiatowego lub w RPWiK. Po trzecie - wystąpić do RPWiK z wnioskiem o wydanie zezwolenia na wykonanie podłączenia kanalizacyjnego. Odbioru przyłącza również dokonuje RPWiK. Na koniec zostaje podpisanie umowy na odprowadzania ścieków do urządzeń kanalizacyjnych oraz zgłoszenie do odbioru technicznego do RPWiK wykonane podłączenie kanalizacyjne, przedkładając inwentaryzację geodezyjną.

- Obecnie w gminie analizowane są różne propozycje zmierzające do zmniejszenia kosztów, jakie będą musieli ponieść poszczególni mieszkańcy. Należy jednak podkreślić, iż w świetle przepisów nie ma prawnej możliwości całkowitego wyeliminowania kosztów, dlatego tak ważne jest zrozumienie istoty projektu i wynikających z niego obowiązków – informuje Anna Dudzicz, rzecznik prasowy Urzędu Miejskiego.
Projekt budowlany obejmuje wykonanie kanału sanitarnego w ulicy i do granicy ewidencyjnej poszczególnych nieruchomości. Pozostały odcinek podłączenia (od granicy działki do budynku) musi być wykonany na koszt właściciela nieruchomości.
System kanalizacji rozdzielczej i ogólnospławnej w Zawierciu obejmuje aktualnie łącznie około 69 proc. mieszkańców gminy. W wyniku realizacji projektu docelowo w roku 2010 wzrośnie stopień skanalizowania do ok. 97,7 proc.
Osiągnięcie norm jakościowych w zakresie oczyszczania ścieków i poprawy stanu środowiska zgodnie z obowiązującymi przepisami, to jeden z celów projektu współfinansowanego przez UE, który przyczyni się także do zmniejszenia różnic społecznych i gospodarczych pomiędzy obywatelami Unii.

Iwona Wiklik